|
|
Op de Britse sportpagina’s werd Paul Haarhuis maandag 10 december ‘de beste veertig plus tennisser ter wereld’ genoemd. Met zijn derde overwinning op rij bij de BlackRock Masters in Londen schreef onze eigen toernooidirecteur geschiedenis. Alleen John McEnroe won het toernooi voor de besten van de Champions Tour ook drie keer op rij. Een verslag van de directeur zelf.
‘De Masters kunnen voor mij eigenlijk niet gunstiger vallen dan aan het eind van het seizoen. Onze eigen ATC was het eerste toernooi dat ik speelde nadat Sjakie en ik begin juli het seniorentoernooi van Wimbledon wonnen. Na ons toernooi in Eindhoven kon ik op het laatste moment ook nog in Luik meedoen. Daarna heb ik Frankfurt gespeeld -en gewonnen-, vervolgens Dubai, toen een weekje niks en nu dus Londen.
In de afgelopen paar herfstweken heb ik meer gespeeld dan in de rest van het hele jaar bij elkaar. Ik ben zó fit als ik naar Londen ga en zo is het eigenlijk ieder jaar. Eerlijk is eerlijk, als de Masters in maart zouden zijn, zou ik lang niet zo top zijn.
Als ik alles optel, speel ik helemaal niet zoveel meer, maar als ik in Londen aankom heb ik de bal al vier weken met 180 kilometer per uur op me af zie komen en dat scheelt wel. Mijn fore- en backhands zitten er allemaal lekker op. Ik sta ook lekker te serveren en te bewegen en de baan in Londen ligt me. Het is dezelfde vloer die bij ons ligt, licht verend. De bal is lekker snel en blijft laag. Ik sta heerlijk te retourneren, beter dan gemiddeld. Dat legt ook druk bij mijn tegenstanders. Ze weten dat ze meer risico moeten nemen met de service, want ze krijgen van mij meer terug dan gemiddeld.
Dinsdag 4 december ’07
In de eerste poulewedstrijd tegen Michael Stich heb ik een mentaal voordeeltje. Twee weken geleden hebben we in Dubai ook tegen elkaar gespeeld. We speelden daar veel lange punten, maar ik won in twee setjes. Als ik in Londen een set en een break voor sta is het over bij Michael.
Woensdag 5 december
Het komt mooi uit dat ik niet hoef te spelen. Kan ik thuis Sinterklaas vieren en morgenochtend weer terug vliegen naar Londen.
We spelen met z’n drieën in een poule en de beste twee gaan door. Michael Stich doet mij een Sinterklaas-pleziertje door zijn tweede wedstrijd tegen Greg Rusedski in drie sets te winnen. Daardoor heb ik tegen Greg aan één setje genoeg om me te plaatsen voor de kwartfinales. Dank U Sinterklaas.
Donderdag 6 december
Ik wil wel eerste worden in de poule. Dan ontloop ik Bruguera. Sergi wordt waarschijnlijk eerste in de andere poule en McEnroe tweede en ik speel liever tegen Mac dan tegen Sergi. Ik focus me op één setje tegen Rusedski. Als dat binnen is, mag hij bij 1-1 in sets de beslissende tiebreak hebben. Met misschien wel vijf wedstrijden in vijf dagen wil ik niet teveel energie verspillen.
Vrijdag 7 december
Ik heb er een trouwe fan bij die de hele dag bij me blijft. Anja en Daan zijn gisteren in Londen aangekomen en Daan wil alles meemaken. Als ik ga trainen, vindt hij het een veel beter idee om met mij mee te gaan, dan met Anja. Mijn ‘blijf maar lekker bij mama’, is geen goed plan. ‘Ik ga wel lekker bij je kijken, pap.’ Zo vaak ziet hij me ook niet spelen en nu hij er bij is, wil hij alles volop meemaken. In de kleedkamer, op de bank naast de baan; hij wijkt geen moment van mijn zij. Pap is even een ster en Daan geniet mee.
Voor de kwartfinale tegen McEnroe krijg ik flink wat verzoeken om John een ‘pak slaag’ te geven. Hij heeft zich de dag ervoor op de baan weer eens misdragen. Hij ging zo tekeer dat één van de lijnrechters in tranen uitbarstte. In Eindhoven op ons eigen toernooi had ik zelf zo mijn redenen om John een pak slaag te geven. Hij wilde niet meewerken aan de programma’s die Jacco en ik hadden opgesteld en daar baalde ik zo van dat ik behoorlijk gebrand was om van hem te winnen. Daarom ging het die zaterdagavond bij ons zo pittig aan toe, met het mes op tafel.
Toch geeft zijn houding me ook in Londen iets extra’s. Ik ga er voor. Het is geen leien dakje, maar ik sta lekker agressief te spelen. Het is een wervelende wedstrijd voor het publiek. Ze vinden het misschien jammer dat ik McEnroe eruit tik, maar dat is pech voor ze. Ik vind het zelf wel een leuk idee dat ik misschien de laatste ben die John McEnroe voor Engels publiek heeft verslagen. Hoewel ik het betwijfel of hij echt niet meer naar Londen komt, zoals hij heeft gezegd.
Zaterdag 8 december
De halve finale tegen Sergi is vanaf het begin een waanzinnige wedstrijd. Het niveau ligt veel hoger dan onze finale in Eindhoven. Het is de derde keer dat ik in Londen tegenover Sergi sta en het wordt de derde keer dat ik hem eruit tik. Sergi heeft het hele seizoen gedomineerd, heeft zeven toernooien van de tour gewonnen, maar ik sta heerlijk te spelen. Hij staat ook lekker te spelen, maar ik zie hem denken ‘ík sta lekker te spelen, maar ga er wel af, wat moet ik in vredesnaam doen?’ Op 3-1 in de tweede set is-ie al ziek.
Ik probeer kaartjes te krijgen om met Anja en Daan naar Chelsea-Sunderland te gaan. Maar dat lukt niet. Zelfs manager Frank Arnesen kan niets regelen. Dan maar effe met z’n drieën shoppen in Harrods en heerlijk uit eten.
Zondag 9 december
In de finale tegen Guy Forget begin ik waanzinnig scherp. Guy heeft van Pioline gewonnen in de halve finale. Guy’s eerste service loopt niet en als die een keer wel doorkomt, zit-ie er bij mij vol op in de return. De eerste set wordt 6-1 en duurt 23 minuten. Op dat moment maak ik een grote fout: ik ga denken: ‘shit, dit is de finale, de hal zit stampvol en de BBC zendt live uit. Een wedstrijd van 45 minuten is dan wel een enorme anti-climax en geen promotie voor de tour.’ Daardoor word ik net iets minder scherp en verspeel ik twee breakpoints voor 5-3. Ineens begint Guy goed te serveren en ben ik de tweede set kwijt.
Een uur en een kwartier verder kom ik met de schrik vrij met 10-8 in de Champions tiebreak. Het had gewoon 6-1 6-3 moeten worden, maar nu was het met 6-1 6-7 10-8 kantje boord. Puur eigen schuld, alleen maar omdat ik aan het publiek en de tv begon te denken.
In de interviews die volgen noemen ze me de beste veertig plus-tennisser ter wereld. Klinkt toch leuk. En in één adem genoemd worden met John McEnroe, die het toernooi ook drie keer op rij won, is ook wel erg prettig.
Nu is het tijd om thuis de schade weer in te halen van de afgelopen weken. Vanaf begin oktober, toen onze eigen Classics waren, ben ik alweer vijf weken op pad geweest.
|
|
|
|
Nieuws
